Deelnemer aan het woord: Chris Hall

Chasin’ the Sunset is een extreme wieleruitdaging die ook internationaal de aandacht trekt van wielerfans. Een van de deelnemers dit jaar is Chris Hall, die eerder al uitdagingen is aangegaan zoals het fietsen van 107 kilometer gedurende 107 dagen op rij naast een fulltime baan, non-stop meer dan 24 uur lang fietsen, en aan de andere kant van de wereld door Australië fietsen. Wij spraken hem over zijn motivatie voor en aanpak van deze ritten, waarom hij meedoet aan Chasin’ the Sunset en hoe hij zichzelf kan blijven stimuleren.

Wat beweegt wielrenners ertoe om altijd te streven naar nieuwe doelen en uitdagingen?
Ik denk dat ik aardig vastberaden ben om erachter te komen wat mijn lichamelijke en geestelijke grenzen zijn, en volgens mij heb ik die grenzen nog niet bereikt. Ik weet zeker dat ik er al dichtbij ben, maar nog niet op het punt dat ik iets lichamelijk of geestelijk niet aankan. Wielrennen is erom berucht dat het een sport is voor mensen die lijden, of dat nu in de klassiekers is of in de bergen. Hoe meer je lijdt, des te harder je kunt gaan, en ook des te verder je kunt gaan. Ik denk dat mijn grens proberen te vinden, en dan uitzoeken hoe ik daar doorheen kan gaan, ook is wat me stimuleert en ertoe drijft om door te gaan als ik het soort wedstrijden en uitdagingen doe waar ik aan deelneem.

Wat trekt jou het meeste aan in een uitdaging zoals Chasin’ the Sunset?
Wat ik echt leuk vind aan deze uitdaging is dat deze meerdere dagen duurt. Het is een zware uitdaging qua afstand, waardoor het voor bepaalde mensen waarschijnlijk heel aantrekkelijk is, maar uiteraard minder aantrekkelijk voor anderen. De afstand spreekt me enorm aan, net als het feit dat je aan het eind van elke dag gegarandeerd een goed bed hebt, een massage en rust. Herstel is voor elke meerdaagse uitdaging essentieel om de volgende dag weer verder te kunnen gaan, dus het is net zo belangrijk dat je je lichaam de kans op die rustpauze geeft. Ik heb eigenlijk ook niet zoveel gereden in Frankrijk of België, dus het spreekt me enorm aan om te gaan rijden in een land waar ik eigenlijk niet zo vaak naartoe heb kunnen gaan. Rond die tijd van het jaar zou het weer fantastisch moeten zijn – het zou echt heel speciaal moeten zijn.

Hoe bereidt je je lichamelijk voor op een duurevenement zoals dit?
Om het zo eenvoudig mogelijk uit te leggen: je kunt het beste zo veel mogelijk fietsen. Hoe vaker je op je fiets zit, des te beter je de afstanden kunt fietsen. Daarnaast denk ik dat een trainer hebben ook een groot voordeel is. Ik werk al jaren met mijn trainer Ken, en hij ondersteunt me bij alle uitdagingen die ik aanga en helpt me om me hierop zo goed mogelijk lichamelijk voor te bereiden.

Je wilt er zeker van zijn dat je er klaar voor bent om zo’n afstand dag in dag uit te rijden, maar persoonlijk ben ik van mening dat je die afstand niet voor het evenement al hoeft te rijden. Het gaat om etappes van 300 km, en dat is dagelijks veel tijd op de fiets. Maar het zijn ook drie dagen, dus je hoeft alleen maar te pieken in die drie dagen, en je moet je voorbereiden om te pieken tijdens die drie dagen en niet in de aanloop ernaartoe. Het belangrijkste is zeker om met een trainer te werken of een soort gestructureerd trainingsplan te hebben dat als leidraad dient.

Chris Hall

Wat betekent de steun van anderen wanneer je jezelf uitdaagt op de fiets?
Voor mij is de steun van vrienden en dierbaren enorm belangrijk voor mijn geestelijke gezondheid naast een goede lichamelijke gezondheid. Mensen om je heen hebben, kan je door de hoogte- en dieptepunten, de pieken en dalen heen helpen bij de voorbereiding op dit soort dingen. Deze mensen zullen altijd trots op je zijn, wat je ook doet. Het maakt zelfs niet uit als je niet finisht; je vrienden en familie zijn trots op wat je uiteindelijk bereikt.

Als je traint voor langeafstandsevenementen helpt het ook enorm om te weten dat iemand kan helpen met de eenvoudigere dagelijkse taken, zoals eten koken, wat tijd kost. Toen ik bijvoorbeeld deelnam aan “107 for 107”, wat betekent 107 km gedurende 107 dagen, voelden kleine dingen zoals eten koken als taken die eeuwig duurden. Als je de steun hebt van iemand die met zulke dingen kan helpen terwijl jij je voorbereidt, maakt dat een enorm verschil. Het geeft je ook de stimulans om trots op jezelf te zijn. Ik voel me altijd enorm trots wanneer mijn maten me steunen en zich achter me scharen met berichten, en zulke voldoening is heel belangrijk.

Hoe belangrijk is het dat er goed voor je gezorgd wordt tijdens deze duurritten?
Een vuurtje waarvan het hout opraakt of een kaars waarvan de was opraakt, houdt op met branden. Je moet zorgen voor brandstof, zodat het vuurtje blijft branden. Verder denk ik altijd na over “hindernissen voor voltooiing”, dus zaken die je ervan weerhouden om dingen te doen. Een van de dingen waar ik bijvoorbeeld mee kan worstelen, is de motivatie om op de fietstrainer te gaan trainen, en hoe ik dat omzeil is door alles de avond ervoor klaar te zetten. Dan is alles voorbereid, en hoef ik nadat ik ‘s ochtends ben opgestaan alleen maar op de fietstrainer te gaan zitten, en dat is ook de reden waarom ik een fietstrainer in mijn slaapkamer heb staan.

Het hebben van mechanische ondersteuning voor je fiets neemt ook een enorme stressfactor weg, en betekent dat je je alleen maar op het fietsen hoeft te concentreren. Dergelijke ondersteuning is absoluut fantastisch bij een meerdaagse uitdaging, en houdt je gemotiveerd om door te gaan.

Slaap is altijd heel belangrijk als het gaat om herstel, net als massages en voeding. Als die zaken voor je geregeld worden, maakt dat een enorm verschil, net zoals een goede nachtrust je helpt om de volgende dag beter te presteren, en je je door een massage minder stram voelt. Als je goed eet tijdens het fietsen, en je goede eiwitten eet na het fietsen van een rit, helpt dat je in de daaropvolgende dagen van de uitdaging.

Wat is de grootste geestelijke uitdaging tijdens een rit zoals Chasin’ the Sunset?
Ik zou zeggen dat het geestelijk een van de grootste uitdagingen hierbij is om je te realiseren dat het een enorme afstand is. Dat is voor de meeste mensen veel om te verwerken, en ook het feit dat het vrij moeilijk is om zo laat op de dag te rijden. Misschien nemen we het voor lief, maar ik heb aan heel wat nachtritten in 24-uurswedstrijden meegedaan en dat is altijd het zwaarste punt, waarop je lichaam gewoon wil slapen. Je vecht altijd tegen de klok en je lichaam om zo snel mogelijk bij de finish te komen elke dag, en tegelijkertijd je daarbij ook zo fit mogelijk te voelen.

Wat je kunt doen, is deze astronomische afstand van 300 km per dag gedurende drie dagen op te delen. Deel de afstand op in ritten van vier uur – dat is een van de dingen die ik doe. Ik neem genoeg voedsel en spullen mee voor vier uur, en als ik dan moet stoppen en bijtanken zijn er alweer vier uur voorbij – zo werkt mijn brein. Als je zaken opdeelt in behapbare stukken, helpt dat enorm.
Wat ik ook doe, is tellen, of het nu gaat om strepen op de weg, bomen, paaltjes, wat dan ook – iets bedenken om je zinnen te verzetten is een goede manier om zulke dingen te benaderen.

Hoe kan het hebben van een “reden om te rijden” voor jou een rol spelen in de beleving?
Ik denk dat het ongelooflijk is als je zoiets kunt doen voor een goed doel of een zaak die echt belangrijk voor je is, en het zal je verder brengen dan je gedacht had. Het zal je in staat stellen om harder, dieper en verder te gaan dan je ooit voor mogelijk gehouden had. Ik werk samen met Movember op het gebied van de geestelijke gezondheid van mannen en op het gebied van teelbalkanker en prostaatkanker, maar ook voor het PACE Centre. Dat is een liefdadigheidsinstelling die zich inzet voor kinderen met motorische aandoeningen zoals hersenverlamming.

Deze motivatie is echt wat me stimuleert en drijft bij alles wat ik probeer en doe, en het stelt je in staat om veel verder te gaan dan je voor mogelijk gehouden had. Het is zo belangrijk als je een manier kunt bedenken om een goed doel te steunen dat belangrijk voor je is, en het zal die liefdadigheidsinstelling meer helpen dan je ooit kunt beseffen en zelfs meer dan je donateurs ooit zouden denken.