Deelnemer aan het woord: Enrico Theuns

Chasin’ the Sunset is een avontuurlijke uitdaging die ook voor deelnemers aan andere ‘bucketlist events’ op de fiets tot de verbeelding spreekt. Zo spraken wij met Enrico Theuns, onder meer al zeven keer deelnemer aan Cape Epic.

Wat is je achtergrond, en welke rol speelt fietsen in je leven?
Ik ben Enrico Theuns (55), life explorer en trotse vader van Wouter (26) en Mariëlle (24). Ik deel al 38 jaar alles in mijn leven met mijn vrouw Annet, ben verder zelfstandig ondernemer en beschik sinds 5 jaar over bovengemiddeld veel vrije tijd. Vrije tijd die voorheen al werd ingevuld met reizen, varen en met name sporten, en dat is de laatste jaren alleen maar toegenomen.

Buiten watersporten en lopen, voert fietsen de boventoon. Fietsen is geweldig, het geeft je de vrijheid om dit zowel in gezelschap als alleen te doen. Als dat dan ook nog (hoog) in de bergen kan dan biedt dat een extra dimensie onder de noemer vrijheid.

Ik heb al veel mooie meerdaagse evenementen als deelnemer mogen meemaken. Een greep daaruit: Cape Epic (Zuid-Afrika), waaraan ik 7 keer deelnam, de Brasil Ride (Brazilië), The Pioneer (Nieuw Zeeland), Epic Israël en bijvoorbeeld de Trans Alp die start in Oostenrijk, voert door Zwitserland en uiteindelijk haar finish in Italië vindt.

Wat spreekt je aan in een event als Chasin’ the Sunset?
De mens is in principe nieuwsgierig ingesteld en een onderdeel daarvan is het onderzoek naar je eigen mogelijkheden. Op sportief gebied is het heerlijk om de grenzen van je fysieke mogelijkheden en je mentale weerbaarheid op te zoeken. Voor een aantal geldt –en voor mij dus ook- dat ze deze grenzen willen verleggen maar daarvoor dien je eerst over een grens te gaan. Chasin’ the Sunset’ biedt die mogelijkheid in optimale omstandigheden. Er zijn duidelijke voorwaarden en faciliteiten geschapen waardoor je je alleen nog hoeft te richten op je doel, het dagelijks slagen en uiteindelijk tot een goed einde brengen door te finishen na 3 dagen. Bovendien wordt een prachtig parcours voorgeschoteld zodat je je grenzen kunt verleggen in schitterende omstandigheden, mét gelijkgestemden.

Hoe bereidt je je voor op dergelijke uitdagingen?
Voor mij is dat inmiddels een herhaling van zetten. Ik overleg met m’n gezin en de mensen om mij heen, want 100% commitment vind ik belangrijk. De weg erheen moet voor mij net zo prettig zijn als het evenement zelf. Daarom vind ik het belangrijk mijn voorbereiding tijdig te starten en samen te werken met een trainingsbegeleider en voedingsdeskundige. Een uitgebreide test ligt ten grondslag aan de trainingschema’s die worden opgesteld. In de maanden die volgen worden die doorlopend gemonitord -en eventueel bijgesteld- door mijzelf en de betrokken deskundigen. Variatie in training is belangrijk, alsook tijdige ontspanning. Het is én blijft voor mij een spelletje waarbij plezier de absolute boventoon voert, maar iedereen is daarin natuurlijk vrij.

Enrico Theuns

De trainingen zelf bestaan uit fietsen, lopen, zwemmen en fitness (incl. core stability). Afhankelijk van het tijdstraject zal in aanvang de focus wat meer op (basis)duurwerk liggen. Naarmate het evenement dichterbij komt zal het meer op korter werk komen te liggen maar wordt het duurvermogen vanzelfsprekend goed onderhouden. Aangezien ik meerdere evenementen per jaar doe, is er niet een bepaald moment van starten, wel van periodiseren.

Voor wat betreft het materiële aspect heb ik altijd overleg met de mecanicien van de fietswinkel waar ik mijn fietsen en gear koop. Met hem samen neem ik altijd alles op dat vlak door. Hetzelfde geldt op andere vlakken, b.v. (sport-)voeding, het reizen, etc. In de loop der jaren heb ik voor mijzelf een vaste lijst opgesteld die ik afwerk en afvink in aanloop naar een evenement. Dat geeft steun en zo vergeet ik niets.

Waar geniet je onderweg van?
Er is altijd ruimte om te genieten onderweg, je bepaalt dat als deelnemer namelijk altijd nog zelf. Ik heb wel een mening over de instelling van lieden die zo’n evenement anders benaderen maar mijn mening doet niet ter zake, bovendien zal ik ze altijd respecteren mits dat wederzijds is. De mate van herstel is mede bepalend voor het niveau van genieten, en die mate van herstel wordt voor een heel groot deel bepaald door je voorbereiding qua training en voeding. Je hebt dat dus zelf in de hand. Voor wat betreft het genieten onderweg, dat zal bestaan uit de route die je voorgeschoteld krijgt, de mensen die je leert kennen en waar je mee omgaat en de inspanningen die je (gezamenlijk) levert.

Welke randvoorwaarden zijn belangrijk voor succes?
De randvoorwaarden voor de weg erheen, heb ik hiervoor omschreven. Ik heb daar grip op en ben er zelf verantwoordelijk voor zodat ik tijdens het evenement optimaal kan genieten én presteren. Op de randvoorwaarden tijdens het evenement heb ik zelf geen grip en die dienen door de organisatie zover ingevuld te zijn dat ik mij als deelnemer volledig kan focussen op het rijden van de routes zoals ‘Chasin’the Sunset’ die voorschotelt. Ik moet mij daarbij niet (meer) druk hoeven maken over mijn eigen gesteldheid, mijn fiets, de plaats waar ik slaap, wat ik te eten krijg, hoe mijn spullen worden vervoerd en hoe bijvoorbeeld de route loopt.

Hoe is het gevoel te beschrijven dat je als renner hebt wanneer je een dergelijke uitdaging succesvol volbrengt?
Dat is een immens gevoel, het bevestigt voor mij wie je bent! Ik heb inmiddels meer dan 160 marathons gereden, talloze meerdaagse evenementen gedaan en er treedt nog steeds geen verzadiging op. Wel is het zo dat ik de eerste finishes nooit meer vergeet, die geven nog immer voeding aan mijn motivatie. Motivatie om te trainen, motivatie om deel te nemen, motivatie om anderen te helpen, motivatie om af te maken waaraan ik ben begonnen zowel in de sport als in het dagelijkse leven.

Als voorbeeld van het ultieme gevoel bij de finish van m’n allereerste Cape Epic in 2012. De Cape Epic in Zuid-Afrika staat omschreven als het zwaarste meerdaagse MTB-evenement ter wereld, het is een race over 8 dagen die je in een team van twee rijdt. De hele voorbereiding, de weg er naar toe en het samen rijden bracht al emoties met zich mee, maar de laatste dag wordt vanaf de laatste 15 km telkens om de paar kilometer aangegeven hoeveel kilometer het nog tot de finish is. Het is een prachtige gewaarwording om dan bij je partner dezelfde emotie achter z’n sportbril te zien als bij jou het geval is. Je houdt dat niet in bedwang, twee volwassen kerels met tranen in hun ogen, woorden schieten tekort dus rijd je zonder woorden naar de finish. En áls je dan samen over de finish rijdt: geweldig! Verslavend!