Deelnemer aan het woord: Mark Beaumont

Veel renners zien Chasin’ the Sunset niet slechts als een duuruitdaging, maar ook als een avontuur dat ze willen aangaan. Weinig mensen belichamen deze combinatie van uithoudingsvermogen en avontuur zoals Mark Beaumont. Hij is de hele wereld over gefietst, heeft solo Afrika in de lengte doorkruist en in iets minder dan 80 dagen de wereld rondgefietst (een wereldrecord) – en deze zomer doet hij mee aan Chasin’ the Sunset! Wij namen contact op met Mark om erachter te komen hoe hij op dit punt in zijn carrière beland is, en waar hij hierna naar uitkijkt.

Hoe ben je met fietsen begonnen en waardoor heb je de overstap naar duurevenementen gemaakt?
Ik ben jong begonnen, maar niet zo jong als je misschien zou verwachten. Ik ben opgegroeid op een kleine boerderij in de uitlopers van de Schotse Hooglanden en kreeg thuisonderwijs tot mijn elfde, dus ik fietste op de boerderij, maar niet veel verder en nooit bij een club of met een trainer. Ik reed mijn eerste duurrit op mijn twaalfde, toen ik besloot om 200 km door Schotland te fietsen met een vriend en onze vaders. In de loop der jaren is dit verder opgebouwd, zodat ik op mijn vijftiende klaar was voor mijn eerste solorit van ongeveer 1600 km: het fietsen van de lengte van het Verenigd Koninkrijk. Tegen de tijd dat ik van school ging, fietste ik de lengte van Italië en daarna dwars door Europa. Ik deed echter nooit mee aan wedstrijden, maar richtte me altijd op het avontuur. Toen ik op 22-jarige leeftijd de universiteit verliet, besloot ik om 27.000 km rond de wereld te fietsen. Dat werd een recordpoging en leidde tot een documentaireserie op de BBC in het Verenigd Koninkrijk. Hierdoor kwam mijn carrière als renner echt van de grond, en sindsdien ben ik met veel plezier snel en ver gegaan.

Je bent iemand met een lange reputatie als het gaat om het aangaan van uitdagingen en het doorbreken van grenzen. Wat staat er nog op je spreekwoordelijke bucketlist?
Ik ben twee keer de wereld rondgefietst, houd nog steeds het wereldrecord voor het rondom Afrika fietsen en het fietsen van de lengte van Afrika, en ben naar 130 landen en grondgebieden gereisd, dus de afgelopen 15 jaar stonden bol van de fantastische avonturen. Ik doe alleen niet graag twee keer dezelfde rit, dus ik ben altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen. Afgelopen jaar heb ik bijvoorbeeld veel meer op kiezels gereden, en het jaar daarvoor was ik geobsedeerd met mijn poging om het uurrecord op de vélocipède te verbreken! Mensen denken dat ik alleen een duurrenner ben, maar ik houd er enorm van om gekke uitdagingen op allerlei soorten fietsen aan te gaan. Het rare aan mijn verhaal is dat ik nog nooit heb deelgenomen aan wedstrijden – alleen bij recordpogingen heb ik tegen de klok geracet – dus het staat nog wel op mijn bucketlist om deel te nemen aan ‘s werelds meest iconische duurevenementen, en daadwerkelijk deel uit te maken van een evenement, in plaats van in mijn eentje te fietsen.

Mark Beaumont // Copyright (2017) Matt Grayson

Hoe verklaar je het verlangen om jezelf te blijven uitdagen?
Ik ben altijd gek geweest op dat evenwicht tussen mezelf als renner zowel lichamelijk als geestelijk pushen, en ook de vrijheid om culturen en geografie op de fiets te verkennen. Ik heb me nooit echt aangetrokken gevoeld tot het traditionele wegrennen waarbij je weinig oog hebt voor de omgeving waarin je je bevindt terwijl je in het peloton fietst. Bij duurritten en avontuurlijke ritten, vooral zonder ondersteuning, gaat de race net zoveel om wat er naast de fiets gebeurt als wat er op de fiets gebeurt. In de woestijn rantsoeneer ik vaak water, of probeer ik te bedenken waar ik kan stoppen om te eten en waar ik die avond ga slapen. Waar dit door gemotiveerd wordt? Ik denk dat het nog steeds de totale vrijheid is van een thuisgeschoold kind dat graag verdwaalde in de bossen en paden in de buurt van de boerderij. Voor mij golden nooit de grenzen en regels van de speelplaats. En als ik heel eerlijk ben, is een van mijn grootste drijfveren in het leven om voor mezelf uit te zoeken waartoe ik in staat ben. Ik heb een vreemde angst om onbeduidend te zijn, of een leven zonder betekenis te leiden. Dit heeft niets te maken met ego of met wat anderen van mij denken – ik ben gewoon altijd bang geweest om in de massa op te gaan en een nummer te zijn.

Waar denk je aan tijdens een lange solo-uitdaging?
De wereld rond in 80 dagen betekende 1200 uur alleen tijdens een tijdrit. Als ik eraan terugdenk, is dit een enorme hoeveelheid tijd om na te denken – elke dag van 4 uur ’s ochtends tot half 10 ’s avonds, op de fiets, alleen maar nadenken. Het is onbegonnen werk om de plaatsen te beschrijven waar ik heen ga met mijn gedachten en hoe ik omga met de enorme achtbaan aan emoties van zo’n ultrarit, maar het is zeker een aangeleerde vaardigheid. Mensen vragen me vaak hoe ze beter kunnen worden in duurritten en naar de psychologie achter het doorstaan, om goed te lijden, maar dit is niet iets dat je kunt leren door erover te horen, je moet het echt zelf meemaken tijdens de zware kilometers. Ervaring is kennis, de rest is slechts informatie.

Als je aan ultraduurritten doet, word je heel goed in het vaststellen van het einddoel, en vervolgens te focussen op de weg voor je. Je kunt altijd de weg rijden die je ziet, en op een dag, misschien maanden in de toekomst, leidt die weg tot het doel. Je kunt weinig doen aan de weg die achter de horizon ligt, dus het heeft weinig zin om daarover na te denken totdat je die kunt zien. De waarheid is dat je geest tijdens lange solo-uitdagingen overal heen gaat, zodat je tijd hebt om na te denken, echt diep na te denken, als geen ander moment in je leven, over het verleden, de toekomst en de rit zelf. Deze ruimte in je hoofd is geweldig en een marteling tegelijkertijd! De helft van de tijd op de fiets wenste ik dat ik thuis was, en nu ik thuis ben, zou ik willen dat ik weer onderweg was!

Waarom kijk je uit naar je deelname aan Chasin’ the Sunset in 2021?
Het is voor iedereen een lang jaar geweest, en ik kan je niet zeggen hoe ik ernaar uitkijk om grenzen over te gaan en serieuze kilometers te maken op mijn fiets. Chasin’ the Sunset is zo’n geweldig concept. Ik heb altijd van die lange zomerzonnewende-ritten gehouden, en deze meerdaagse uitdaging, met finish voor zonsondergang, maakt er een epische rit van, die prachtig maar ook echt ruig moet zijn. Ik kijk er ook naar uit om samen met Chris Hall een team te vormen. Ik heb hem afgelopen jaar leren kennen en hij is een echte heer, maar we hebben nog nooit samen gereden en je komt veel te weten over een persoon wanneer je slaaptekort hebt en er al honderden kilometers op hebt zitten tijdens een rit!

On the road

Wat verandert er aan je trainingsschema in de aanloop naar een evenement zoals Chasin’ the Sunset?
Ik zal het behoorlijk moeten aanpassen in de aanloop naar Chasin’ the Sunset, want zoals veel mensen ben ik behoorlijk beperkt geweest tijdens de lockdown en door de ijzige winterse wegen. Nachtelijke kiezelritten en kortere trainingssets op de fietstrainer moeten dus de komende maanden ingeruild worden voor een goede duurtraining. Ik heb afgelopen jaar een aantal ritten van 300 km gedaan, maar ik heb zeker niet de conditie die ik nodig had bij de laatste race de wereld rond. Dit wordt zwaar, maar de moeite waard om voor te trainen. Ik kan niet wachten!

Heb je nog advies voor mensen die een uitdaging zoals deze voor de eerste keer aangaan?
Deze duurwedstrijden kunnen enorm intimiderend zijn, dus je moet er eerst voor zorgen dat het goed zit tussen je oren. Geloof erin dat je het kunt, focus op de details waar je invloed op uit kunt oefenen, en dan komt het grote geheel vanzelf. Als je hoofd het opgeeft, geeft je lichaam het op. Als je tijdens de rit geestelijk en lichamelijk tegen een muur op rijdt, heeft dat normaal gesproken te maken met je voeding. Dus eet en drink iets, en de wereld ziet er al snel beter uit. En het is vooral belangrijk om plezier te hebben, je te realiseren dat zelfs als het zwaar is dit een van je dierbaarste herinneringen gaat worden, en daarom de moeite meer dan waard is.